اخبار نو

تهران- ایرنا- نکته قابل تامل در خدمات بسیاری از بیمارستان‌های خصوصی، میزان بالای خدمات القایی و غیرضروری است. صاحبان این مراکز با این توجیه که مراجعه‌کنندگان به این بیمارستان‌ها مشکل مالی ندارند یا بیمه تکمیلی هزینه‌ها را پرداخت می‌کند، با گشاده‌دستی انواع خدمات ضروری و غیرضروری را با لبخند رضایت به مشتریان خود ارائه می‌کنند.

سلامت بر اساس آخرین تعریف سازمان جهانی بهداشت شامل برخورداری و بهزیستی کامل جسمی، روانی و اجتماعی است و فقط به معنای نبود بیماری یا نداشتن ناتوانی نیست. در ایران برای تامین سلامت مردم، نظام خدمات بهداشتی و درمانی در دو حوزه کلی بهداشت و درمان به الینا رودریگز ارائه خدمت می‌پردازد.

خدمات بهداشتی عمدتا شامل خدمات پیشگیری از بروز بیماری‌های جسمی و روانی است که تقریبا ۱۰۰درصد آن در اختیار دولت و مراکز بهداشتی و درمانی وزارت بهداشت است که تا خانه‌های بهداشت روستاها گسترش یافته و به صورت رایگان یا با هزینه‌های اندک خدمات واکسیناسیون، مراقبت از کودکان، مادران، نوجوانان، میانسالان و .. را ارائه می‌کنند. بسیاری از خدمات این مراکز از جمله خدمات آموزش و مشاوره به بیماران حتی تعرفه‌گذاری هم نشده است؛ به همین علت ورود بخش خصوصی به این حوزه توجیه اقتصادی ندارد بنابرین حضور سرمایه‌داران خصوصی به این بخش در ایران ناچیز است.

اما خدمات درمان در ایران تعرفه دارد و عمده درآمد پزشکان و کادر درمان به ازای فروش خدمات سلامت به مردم در این بخش کسب می‌شود. با این حال، تامین سلامت مردم یک حق همگانی است و از آنجا که همه مردم توان تامین هزینه‌های درمان را ندارند، دولت موظف است با تاسیس و گسترش بیمارستان‌های دولتی با تعرفه دولتی و پوشش بیمه همگانی سلامت مردم را تامین کند.

فرق بیمارستان‌های دولتی با خصوصی

بیمارستان‌های دولتی و تامین اجتماعی با ارائه خدمات از طریق پوشش بیمه‌های پایه بخش عمده خدمات درمانی را به خصوص در بخش خدمات بستری به مردم ارائه می‌کنند. آمارهای رسمی نشان می‌دهد حدود ۸۰ درصد خدمات بستری بیماران در بیمارستان‌های دولتی ارائه می‌شود و بیمارستان‌های خصوصی حداکثر ۲۰ درصد این خدمات را به مردم ارائه می‌کنند. اگر چه در حوزه ویزیت و خدمات سرپایی این نسبت بر عکس است، با این حال حدود ۱۳ تا ۱۷ درصد تخت‌های بیمارستانی کشور از مجموع حدود ۱۶۰ هزار تخت بیمارستانی خصوصی هستند؛ بیمارستان‌هایی که با سرمایه بخش خصوصی بنا شده‌اند و با تعرفه‌هایی در حدود ۸ تا ۱۰ برابر تعرفه بیمارستان‌های دولتی به مردم خدمات‌رسانی می‌کنند.

اما هزینه اقامت و خدمات بیمارستان‌های خصوصی به قدری است که اکثر مردم توان مراجعه به این مراکز را ندارند. بر اساس تعرفه‌های مصوب خدمات بستری سال ۱۴۰۴ هزینه یک شب اقامت در بیمارستان‌های خصوصی درجه یک از ۹ میلیون تا ۱۸ میلیون تومان برای بخش NICU (بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان) متغیر است؛ هزینه‌هایی که پرداخت آن از توان بیش از ۸۰ درصد مردم خارج است. بخش مهمی از مراجعان به این بیمارستان‌ها به پشتیبانی بیمه‌های تکمیلی به این مراکز مراجعه می‌کنند؛ بیمه‌های تکمیلی که با قراردادهای طلایی در دسترس اکثر مردم نیست.

این وضعیت طی سال‌های اخیر تداوم داشته است. به گزارش ایرنا، شهریورماه ۱۳۹۸ بود که «ایرج حریرچی» معاون کل وزیر بهداشت در این مورد اظهار داشت: ۸۰درصد مردم توان مراجعه به بیمارستان خصوصی را ندارند. تنها ۱۵ تا ۱۷ درصد مردم با استفاده از بیمه تکمیلی و ۳ تا ۴ درصد مردم با خیال راحت و خرج خودشان به بیمارستان‌های خصوصی مراجعه می‌کنند. بنابراین جامعه هدف این بیمارستان‌ها عموم مردم نیست.

بررسی‌های کارشناسی و شواهد مردمی نشان می‌دهد، هدف بسیاری از بیمارستان‌های خصوصی حداکثرسازی سود است. مراجعات مردم به این مراکز به روشنی نشان می‌دهد که برای بیماران و مراجعه‌کنندگان به این مراکز خدمات متنوع و حتی غیر ضروری زیادی تجویز می‌شود.